BNMO (logo), achterzijde boek.

In dit boek geen verhalen van heldendom, geen weergave van trieste ervaringen en geen beschrijving van persoonlijk ervaren leed. Nee, ditmaal een ander verhaal. Het verhaal van wat men juist ondanks trieste ervaringen en ondanks persoonlijk leed tot stand wist te brengen.

Alle ‘gehavenden’ van destijds hebben hun haven gevonden in de BNMO – de Bond van Nederlandse Militaire Oorlogs- en Dienstslachtoffers – die drie maanden na  de bevrijding van Nederland in augustus 1945 werd opgericht.

De BNMO is geen club van oud-soldaten zonder meer. Natuurlijk, zij wilden elkaar vanuit hun gemeenschappelijk beleefde ervaringen blijven ontmoeten, maar zij wilden meer: zij wilden een belangenvereniging zijn, opkomen voor hun wensen en verlangens, vechten tegen onrechtvaardigheden, bereiken dat ontbrekende voorzieningen werden ingevuld. En zij wilden in alle waardigheid strijdvaardig zijn en blijven om da doel te bereiken.

De BNMO heeft veel, zo niet alles bereikt en én passant’nog iets meer gedaan dan primair van een oud-strijdersvereniging mag worden verwacht. Daar is moed voor nodig geweest. Daar is fantasie aan te pas gekomen en vindingrijkheid was en is één van de sterkste eigenschappen van de BNMO. Daarvan getuigt dit boek, als eerbetoon aan een bond, die vanuit het absolute niets, iets heeft opgebouwd dat in menig opzicht model mag staan voor anderen.

Dit boek is geen getuigenis van zelfverheerlijking, want de BNMO stelt het samen doen voorop. Niet alleen in de individuele sfeer, maar ook in de lijn naar andere nationale en internationale ‘verwanten’. Wij willen alleen maar aantonen dat je pas verslagen bent als je het zelf opgeeft. De leden van de BNMO hebben het, ook na hun intrieste, levensbepalende ervaringen, nimmer opgegeven.

Zij hebben, na de pijn, hun wilskracht getoond. Het was een indringende ervaring de effecten daarvan te mogen optekenen.

Theo de Mooij.

 

 

 

 

 

This post is also available in: Engels